Cantos de maldolor

O tempo corre que voa, non teño excusa, dexei ir a cousa coma se tal, coma se non fose comigo a historia e cando me dou conta pasaron tres meses na volta. Certo é que tampouco pasou nada que me fixera vir expiar as miñas culpas a este sitio, todo normal, coma sempre, nas aldeas sempre é así, xa pode aterrar unha nave espacial que o tomamos con calma, sen darlle moito aquel.
Acaba de pasar o entroido, este ano convencéronme pra que me vestise de mamarracho e saíse ó cachondeo. Non tivo mal nengún, ó fin o de sempre, ás catro da mañán un xa non se da conta de que vai vestido cunha túnica e con capa (ó máis puro estilo da Santa Compaña) e aínda así tenta de entablar unha conversa medianamente intelixente coas churriñas que andan ó redor. Resultado: FRACASO. Nin eu estaba pra moito locemento verbal nin elas estaban po-la labor de escoitarme. Pouco faltou pra rematar bailando semi-espidos na praia de Area Basta. Noutro tempo isto sería un éxito sen paliativos, hoxendía... pois eso, un novo fracaso na dificil tarea de facer que unha muller diga tres frases medianamente coherentes sin ter que recurrir á tortura.
Se cadra deixome ver máis a miudo por aquí. Xa veremos.

Xa facía ben de tempo que non pasaba por aquí. As cousas seguen no seu orde pre-establecido, o padriño vai mellorando pouco a pouco, pero alomenos mellora que xa é algo. Este tempo adiqueime a seguir visitando tabernas na compaña dos meus, nada me gusta máis ca botar longas paroladas á beira dunha botella de bo viño e un pouco de queixo e xamón. Prefiro as tabernas de vello, estas que aínda se poden atopar nalgunhas aldeas e nas que tanto podes tomar uns vasos coma comprar deterxente ou incluso aspirinas.

Os tabeneiros de toda a vida danche unha acollida que non se pode atopar nos locales novos, por moito que tenten revestir as paredes con un algo de tradición están ó que están, ó vil metal. Canto lles queda por aprender dos vellos, o peor é que eles vense cheos de razón e nin sequera che contestan ó saúdo cando entras. Así van pasando os días, de vagariño e amolecendo nas beberaxes de taberna.

O luns fun coa cuadrilla a ver o castro de Neixón, xa fora fai algúns anos e a cousa non cambeou moito que se diga. Escañaron un pouco por aquí e por alá pero o groso do castro segue soterrado. Aínda así, a visita valeu a pena, cando menos deixei de remexer os miolos por mor do padriño, nin que dicir ten que a compaña tamén fixo moito para que a visita resultase grata (un pouco de peloteo á cuadrilla).
Pra baixar o poxeiro das gorxas e meterlle un pouco de compango ó corpo fixemos unha paradiña técnica na " Gandaina" onde Estebo se portou coma un machote co xamón, co chourizo, co queixo, coa cecina e, sobre todo, coas botellas de mencía. Gracias compañeiro, de seguro que voltaremos por ahí.
A noite rematou (coma sempre) na Parra, parada obrigada para degustar os últimos grolos do licor-café antes de que cada galo se fose para o seu poleiro.
Aquí vos deixo algunha foto do día.

Onte á tarde pechei a taberna con idea de ir visitar a meu padriño. O home está fodido. Fai dous meses atopáronlle un cancro de pulmón, antes de opera-lo o médico dixo que había que porlle un marcapasos ou non o operaba. Puxéronllo, extirpáronlle medio pulmón e puxérono a tratamento. A semana pasada volveu a ingresar no hospital, todo son complicacións. Pra min que non sae desta, queira Deus que non leve razón.
Onte cheguei tarde e xa saíran pra Santiago, votei toda a tarde a pensar nel, nas cousas que temos feito os dous cando eu era un rapaz de non máis de doce anos. Cando voltaron os que foron a visita-lo dixeron que estaba algo mellor, durmira toda a noite e xa volve a comer un pouco. Veremos que pasa.

Voltei a liarme na música, ando a recopilar temas máis ou menos inéditos, repichocas que os vellos gaiteiros parecían ter esquecidas e que tras unhas tazas de barrantes e un pouco de foliada saen a relocir. Miragres da tecnoloxía, unha grabadora posta no momento oportuno e recuperamos un vals picado que non se toca dende fai trinta anos. Agora hai que pulilo un pouco, escribi-lo e sobre todo darlle aire, voltar a toca-lo. Un tema que non se toca é un tema morto, coma se nunca se tivera composto, recupera-lo é unha obriga de calquera que sinta a tradición, toca-lo, un deber de quen o recuperou.
Estame a costar máis do esperado, o gaiteiro xa non foi quen de tocar máis que a primeira parte e un cacho da segunda. Ó parecer contaba con catro partes, teño unha e media, o resto debe recompoñerse, aínda así paga a pena. Non ten máis título que "Vals picado" rebautizareino coma "Vals pra Iria",deixando claro, eso sí, que formaba parte do repertorio de "Os Campaneiros" e que cando menos, en parte é tradicional. Vou ver de remata-lo.

Onte recibín un e-mail no que alguén me poñía a caldo por chamarlle a este blog "Cantos de maldolor" O fulano fixo todo un alarde do copy&paste pra sacarme do meu suposto erro, segundo el, debería chamarlle "Cantos de maldoror" ó igual que a obra do Lautréamont (Isidore-Lucien Ducassi). Pois non, non ten nada que ver, se leeras o libro (cousa que dubido bastante) daríaste conta. Eu non canto un mundo horrible, profundamente inxusto e decadente, non, eu canto as miñas andanzas diarias que non pasan de ser sinxelas e por veces monótonas, nada infernales ou sádicas. Na obra que me indicas, Maldoror é un héroe satánico, aquí, maldolor é o aburrimento do cotidián.

Aínda así agradezo o teu e-mail e as túas visitas a este recuncho, non deixes de correxirme cando o creas oportuno, verdadeiramente, o título pode levar a confusión.

Dende o venres habito no lado escuro, na parte tenebrosa. Tras a baixada ós infernos e despois de nove cuncas de queimada, collínlle o gusto a este lado e non penso voltar nunca.
Para remate, sen tempo a recuperar, o sábado celebramos o 20 aniversario de Ancoradoiro cunha festiña que se deixou querer ata eso das 4 da madrugada, moitos recordos en pouco tempo, tocamos a gaita e o tamboril, rimos a cachón coas diversas anécdotas de tantos anos de xeira musical.
Case sen darme conta pasaron xa 17 anos dende que tivera que deixar a banda. O tempo non corre, voa. Non teño ganas de nada, a comida dame arcadas e teño unha sensación de mareo permanente, moita resaca de Nuestro Señor, é o precio a pagar po-las boas festas.

Hoxe temos queimada. Non non falo de acabar co pouco verde que nos quedou tra-la queima, falo da poción ancestral, da beberaxe máxica, do bebedizo purificador.
Na queimada converxen os tres elementos básicos nos que se basea a vida: Terra, simbolizada no pote de barro, orixe e destino de todo home. Auga, cada pinga de augardente é unha bágoa da Terra Nai xerminada en forma de grá de uva, sangue fecunda que nos cinguirá ós ancestros atraverso desta pócima. E por último o Lume, que danzará violento sobor do augardente.
Botarémoslle os grans de café, un por cada provincia do antiguo reino (Betanzos, Tui, Compostela, A Cruña, Lugo ,Ourense e Mondoñedo) e un oitavo por Madrid na honra dos nosos invitados.
Apelaremos ás mulleres galegas, vivudas de vivos, que nunca deixaron de buscar a Luz:
Á nai da Esperanza: Pandora
Á extraditada do Paraiso: Eva, a pecadora.
Á que queimaron viva na fogueira: María Soíña, a meiga
Á heroína: María Pita, a guerrilleira
Á reivindicativa: Concepción Arenal
Á soñadora: Rosalía Castro
Logo recitaremos, solemnes, o Conxuro. Pedindo que os espritos fagan partícipes desta queimada ós amigos que están fóra.
Poucas cousas me gustan máis ca degustar as tres tazas de queimada na compaña dos amigos,¿por qué tres? eís a cuestión. A tradición dinos que o lume purifica, alumea e quenta. A primeira taza vainos purificar, protexendo a ialma do meigallo; a segunda taza hanos de alumear, despexando a mente de prexuizos, será a luz que alumee o noso camiño; a terceira taza quentarános a cabeza despertando as paixóns, pero será o aviso de que estamos ás portas do inferno, ó que entraremos se chegamos a consumir unha cuarta taza.