Quo vadis Beiras?
A calor estase a facer insoportable, xa po-la mañá picaba o sol no lombo, quen poidera estar dando unha voltiña po-las fragas do eume, de seguro que alí se debe estar fresquiño.
Onte á noite deume por releer algunha pasaxe de "A nación incesante" un libro que recolle unha serie de conversas con X. M. Beiras, o que fora cara de cartel do BNG ate as pasadas eleccións, nel, o Beiras non deixa títere con cabeza, persoaxes de peso incuestinable dentro do galeguismo son espelexados sen sequera un resquicio de piedade, se cadra por non comulgar co marxismo-leninismo defendido polo profesor Beiras, se cadra por negarse a reconstituir un Partido Galeguista esnaquizado no 36. Disque é de ben nacidos o ser agradecidos, neste caso, aínda ninguén lle agradeceu a esa xente o ter apoiado os comezos da UPG, do PSG e demáis calaña que tentou apoderarse das ideas de Castelao, homiño republicán e profundamente galeguista, algo que, até o de agora, non demostraron nin os "upegallos" nin os extintos "pexegos". Ver pra creer.
Alonso acaba de dar outro pasiño cara o título mundial de F1, e iso é o único que parece importarlle á masa borreguil.
Pouco bo se pode dicir de min, deume por nacer un día frio de febreiro aló po-lo ano 72, cando na españa aínda rebulía un xeneraliño de título superlativo e as conspiracións xudeo-masónicas tiñan a culpa tanto das secas coma das inundacións. Dende aquela ata hoxe pouco fixen, aparte de medrar un pouco i engordar un mundo. Tampouco creo que o futuro me depare maiores emocións.
