Rebelión na granxa

Hoxe "vin a morte cara a cara", nunca tan preto de "morrer" estivera, cóntovos. Un amigo que está no outro lado do Altántico pideume unhas fotos de Iria, a miña filla. Púxenme mans á obra pero a nena estaba repunante e non quería porse quieta, convencina ó dicirlle que íamos ver as ovellas do veciño (encántanlle, pode votar horas a mirar pra elas, ata chega a balar coma elas) O caso é que rematado o traballo, cando xa estábamos na cancela da horta e a nena xa saíra, recibín un topetazo nas costas que me deixou sen alento. No medio das fodidas ovelliñas hai un carneiro que truca, menos mal que é un carneiro "mono" (dos que non teñen cornos) O becho asegundoume por ver de rematarme e mandarme prá cova po-la vía de apremio.
Deu a vida que o veciño chegou a tempo de librarme desa besta do averno. O que máis me doeu non foron os topetazos en sí, senón que dez minutos depois José, o veciño, andaba a pasear a Iria subida no Leviatán que case me esmendrella mentras ela berraba: "Ovelliña, Papi, ovelliña, arre, arre,beee....beeeee".
José mira pra min con cara de cachondeo e sóltame: -Sácalle unha foto ahora, "Paquirri"- Po-la mala sangue que me entrou non lla saquei. E o carneiro que se ande con ollo, non vaia ter un "accidente". Me cago na industria lanar.

servido por cantos-de-mal-dolor 4 comentarios compártelo