Chuvia pra dous mártires
Chove por fín, en terras de Agrodeira. Ogallá chegue esta lene froalleira para que, ó menos durante uns días, o lume non volva a facer estragos no puco monte que aínda non está calcinado.
Así, con perspectivas de auga e coas costas aínda mazadas po-lo carneiro, enceto éste día de xoves no cabodano da morte de Manuel López González e Diego Espiñeira Vilariño, ámbolos dous de 26 anos, mestre un e mariñeiro o outro e que foron fusilados tal día coma hoxe do ano 36 baixo acusación de pertencer ó Partido Galeguista. 
Hoxe acordeime deles ó pasar por diante da Igrexa Parroquial e ver que aínda perdura a placa de mármore branco en recordo po-los "Caídos por Dios y por España" Faíseme vergoñento ter que ve-la todos os días e non facer nada.
Pouco bo se pode dicir de min, deume por nacer un día frio de febreiro aló po-lo ano 72, cando na españa aínda rebulía un xeneraliño de título superlativo e as conspiracións xudeo-masónicas tiñan a culpa tanto das secas coma das inundacións. Dende aquela ata hoxe pouco fixen, aparte de medrar un pouco i engordar un mundo. Tampouco creo que o futuro me depare maiores emocións.
