Maldolor ou Maldoror, eís a cuestión.
Onte recibín un e-mail no que alguén me poñía a caldo por chamarlle a este blog "Cantos de maldolor" O fulano fixo todo un alarde do copy&paste pra sacarme do meu suposto erro, segundo el, debería chamarlle "Cantos de maldoror" ó igual que a obra do Lautréamont (Isidore-Lucien Ducassi). Pois non, non ten nada que ver, se leeras o libro (cousa que dubido bastante) daríaste conta. Eu non canto un mundo horrible, profundamente inxusto e decadente, non, eu canto as miñas andanzas diarias que non pasan de ser sinxelas e por veces monótonas, nada infernales ou sádicas. Na obra que me indicas, Maldoror é un héroe satánico, aquí, maldolor é o aburrimento do cotidián.
Aínda así agradezo o teu e-mail e as túas visitas a este recuncho, non deixes de correxirme cando o creas oportuno, verdadeiramente, o título pode levar a confusión.
Pouco bo se pode dicir de min, deume por nacer un día frio de febreiro aló po-lo ano 72, cando na españa aínda rebulía un xeneraliño de título superlativo e as conspiracións xudeo-masónicas tiñan a culpa tanto das secas coma das inundacións. Dende aquela ata hoxe pouco fixen, aparte de medrar un pouco i engordar un mundo. Tampouco creo que o futuro me depare maiores emocións.
Taos dijo
Y yo no me atrevia a escribir porque siempre interprete la intencion del autor como :cantos de mal de olor" y pues claro si ya empezamos con cheiros,adonde vamos,no si
"...o título pode levar a confusión" y mucho, si sobre todo no sabemos leer y confusionamos llanto con roble y chivos con gavetas.
Me parece indiferente que en estos dias alguien pueda ser tan inverosimil con la palabra escrita.
31 Agosto 2005 | 10:27 PM